Vedanın Vaktidir Artık

Vedanın Vaktidir Artık

            Yürümekte bir kervan ağır ağır zamana karşı… Gün çoktan kavuştu. .

            Dingin vakitleri sessizlik, sessizliği gece bürüdü. Çöktü içimdeki kervanbaşı içime; içime de bir yangı: Bir ateş, bir kor ki alev alev…

            Gözlerim yerde,  dikilidir artık, anlamsızlaşmış bir noktaya…

            Uzaktır şimdi, yakın bildiğim ne vardı ise.

            Uzaktır biriktirdiğim hayaller, uzaktır çevremdeki tüm dostlar.

            Son nokta kaybolur, zaman sukuttur, zaman sessizdir.

            Uzak sesler karanlıklarda kulaklarımın kirişi titretir, yani içim üşür bu veda vaktinde…

            Çiğ  düşer kirpiklerime…

            Gecenin ardındadır belki aydınlıklar, aydınlıklarda da yeni başlangıçlar, yeni sabahlar, yeni dirilişler, yeni hayaller.

            Hem ağlar hem giderim. Çizgi çizgi ayrılır yollar… Dağılır kafile, her tepe bir menzili çağırır, kalır mazide yolcular, yolcular geleceğe yelken açar.

            Bir sessizlik, bir hafif rüzgar siler geride kalan izleri, kumlar tepe olur, savrulur sağa sola sormadan bize.

            Gözlerim kapanır, üstümü örter karanlıklar, zifir vakitlerinde hayatın.

Yollardır bizi bağlar birbirimize, yollardır bizi ayırır birimizden diğerimizi. Kesişir yol çatılarında yollarımız, bir tepe, bir dağ, bir ova, bir vadi…

            Sürer birliktelikler bir zaman. Bölüşürsün ekmeği suyu, ağrıyı sızıyı, mutluluğu sevgiyi…

            El eledir zaman, el eledir sabah, öğlen, akşam…

            Ve tüm vakitler: Bir ders, bir gün, bir hafta, bir ay, dönem, bir yıl… Kokusu siner yüreklerimize dost vakitlerin; beraber ağlaştığımız, beraber dertleştiğimizin yeşerttiği köklerde açan çiçeklerin…

            Sahi ne zamandı? Ürkek bakışlarla attığımız adımlarla başlamıştık okulumuza.   Heyecan yüklü yüreklerin sıcaklığıyla kaynatmaya başlamıştık zamanları, buhurdan demlerle bir eylül sabahında…

            Kokusu sindi dört yılın, içlerimize…

            İşledi yüreklerimiz dantel dantel…

            Sindi her köşesine okulumun: Kantine, sıralara, bahçedeki banklara, kütüphaneye, laboratuara… Duvarlara, koridorlara… Her basamağına merdivenlerin… Hele de bizim sınıfa ve tabii ki sıracığıma…

            Her basamakta kaç ayak izi bıraktım dersiniz?

            Bak, sesim hala yankılanmakta koridorlarda…

            ……

            Ders bitti, tahta doluyor galiba… Bir silgi siliyor yazdıklarımızı.

            Galiba bugün ayrılık vakti, veda zamanı.

            …….

            İşte gidiyorum bırakıp bir yanımı, geride…

            Bir yanda  güzel günler,  bir yanda hatıralar, bir yanda mazi, bir yanda bilinmez gelecek…

            İşte böyle hayat, başlangıç ve bitişlerden ibaret.Başlar ve biter.

            Her bitiş bir başlangıç, her başlangıç bir bitiştir.

             Heyecan dolu yüreklere, yeni zamanları kaynatmak üzere açılmak üzere oldukları iklimlerde nice baharlar, nice gül ve güzellikler dolu yıllar dileklerimle..

            Uğurlar olsun gidenlere.  10.06.2009  

            Not: ÖSS yolcularına başarılar dileklerimle.